زمینه و هدف: درد، احساسی ناخوشایند و پدیده ای چند بعدی است که با آسیب های بالقوه یا بالفعل بافتی همراه است. شیرخواران و کودکان قبل از دو سالگی در چندین نوبت واکسینه می شوند. بسیاری از این واکسن ها تزریقی بوده و دردناک می باشند. تزریق واکسن ثلاث در ایران از 2 ماهگی شروع و تا 6-4 سالگی در 4 نوبت تزریق می شود. هدف از انجام این مطالعه، مقایسه تاثیر تتراکائین 4 درصد موضعی با دارونما بر کاهش درد ناشی از تزریق عضلانی واکسن ثلاث در کودکان 2 ماهه بود.روش بررسی: در این پژوهش، تعداد 40 نفر از شیرخواران 2 ماهه با استفاده از نمونه گیری آسان انتخاب و به طور تصادفی در یکی از گروه های مداخله و دارونما تخصیص یافتند. در این پژوهش دو نوع تزریق انجام شد؛ یک تزریق با استفاده از ژل تتراکائین 4 درصد و تزریق دیگر با استفاده از دارونما صورت گرفت. شدت درد ناشی از تزریق، توسط یک پرستار متخصص کودکان و با استفاده از مقیاس FLACC نمره گذاری شد.یافته ها: نتایج نشان داد که تتراکائین موضعی 4 درصد تاثیر معنی داری بر کاهش شدت درد ناشی از تزریق عضلانی واکسن ثلاث نداشت. اگر چه میانگین شدت درد در گروه مورد 8.3 و در گروه دارونما 9.1 درصد بود، اما زمان رهایی از درد و بازگشت به حالت اولیه در گروه مورد بسیار کمتر از گروه پلاسیبو بود.نتیجه گیری: اگر چه استفاده موضعی از ژل تتراکائین 4 درصد از نظر آماری تاثیر معنی داری در کاهش شدت درد ناشی از تزریق واکسن ثلاث در کودکان 2 ماهه نداشت، اما میانگین شدت درد در گروه مورد کمتر از گروه دارونما بود و نیاز به مطالعات بیشتری است تا مشخص شود که آیا تتراکائین موضعی بر درد موثر است یا خیر.

پیش زمینه و هدف: درد یک احساس ناخوشایند و یک پدیده چند بعدی است که با آسیب های بالقوه یا بالفعل بافتی همراه است. شیرخواران و کودکان قبل از دو سالگی در چندین نوبت واکسینه می شوند. بسیاری از این واکسن ها تزریقی بوده و درد ناک می باشند. تزریق واکسن ثلاث در ایران از 2 ماهگی شروع و تا 6 - 4 سالگی در چهار نوبت تزریق می شود. هدف از انجام این مطالعه مقایسه تاثیر تتراکائین 4 درصد موضعی با پلاسیبو (دارونما) بر در کاهش درد ناشی از تزریق عضلانی واکسن ثلاث در کودکان 18 ماهه بود.مواد و روش ها: در این پژوهش تعداد 40 نفر از کودکان 18 ماهه با استفاده از نمونه گیری آسان انتخاب و به طور تصادفی به یکی از گروه های مداخله یا پلاسیبو تخصیص داده شدند. در این پژوهش دو نوع تزریق انجام شد. یک تزریق با استفاده از ژل تتراکائین 4 درصد و تزریق دیگر با استفاده از پلاسیبو صورت گرفت. شدت درد ناشی از تزریق توسط یک نفر پرستار متخصص کودکان و با استفاده از مقیاس FLACC نمره گذاری شد.یافته ها: نتایج نشان داد که تتراکائین موضعی 4 درصد تاثیر معنی داری را در کاهش شدت درد ناشی از تزریق عضلانی واکسن ثلاث نداشته است (P>0.05).بحث و نتیجه گیری: اگر چه استفاده موضعی از ژل تتراکائین 4 درصد از نظر آماری تاثیر در کاهش شدت درد ناشی از تزریق واکسن ثلاث در کودکان 18 ماهه نداشت اما میانگین شدت درد در گروه مداخله کمتر از گروه پلاسیبو بود (8.5 در مقابل 9.2). همچنین زمان رهایی از درد و بازگشت به حالت اولیه در گروه مورد بسیار کم تر از گروه پلاسیبو بود. به هر حال نیاز به مطالعات وسیع تری است تا مشخص شود که آیا تتراکائین موضعی در کاهش درد موثر است یا خیر؟

مقدمه: بی حسی موضعی در جراحی آب مروارید (شایع ترین عمل جراحی در چشم پزشکی) مزایای زیادی نسبت به سایر روش ها دارد، اما با وجود شیوع بسیار زیاد این روش جراحی، تا زمان انجام این پژوهش، تحقیقی در مورد گرم کردن داروی بی حسی موضعی صورت نگرفته بود. همچنین به لحاظ اهمیت بی حسی موضعی و یافتن روشی برای افزایش شدت و طول اثر آن، مطالعه حاضر با هدف تعیین کیفیت بی حسی موضعی حاصل از تتراکائین گرم شده و مقایسه آن با تتراکائین با دمای معمولی برای عمل جراحی آب مروارید به انجام رسید.روش ها: پژوهش حاضر، یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سو کور بود که در سال 1391 در مرکز آموزشی - درمانی فیض اصفهان به انجام رسید. جامعه پژوهش، بیماران تحت عمل جراحی آب مروارید با بی حسی موضعی بودند. روش کار بدین صورت بود که پس از ثبت داده های دموگرافیک بیماران از قبیل سن، جنس، وزن و غیره، تمامی بیماران به صورت تصادفی به دو گروه تتراکائین گرم و معمولی تقسیم شدند. یک دقیقه پس از تجویز تتراکائین، از بیمار در مورد میزان سوزش چشم وی سوال می شد. بر حسب جواب وی، میزان سوزش در محدوده خفیف، متوسط و شدید در پرسش نامه ثبت می گردید. پس از پایان عمل، در ریکاوری از بیمار در مورد شدت درد و میزان رضایت وی از بی دردی ضمن عمل، سوال می شد و در پرسش نامه ثبت می گردید. داده های مطالعه پس از جمع آوری، وارد رایانه شد و به وسیله نرم افزار SPSS نسخه 20 تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: میانگین نمره درد در حین عمل، در دو گروه تتراکائین سرد و گرم به ترتیب 0.23±0.70 و 0.10±0.27 بود و طبق آزمون t، اختلاف معنی داری بین دو گروه وجود نداشت (0.09=P). میانگین نمره درد بعد از عمل نیز در این دو گروه به ترتیب 0.32±1.13 و 0.27±1.00 بود و طبق آزمون t، اختلاف معنی داری بین دو گروه مشاهده نشد (0.75=P).نتیجه گیری: استفاده از تتراکائین گرم شده در حین عمل جراحی کاتاراکت، می تواند شدت درد کمتر، عوارض بعد عمل کمتر و رضایتمندی بالاتری را در بیماران به دنبال داشته باشد. با توجه به این که گرم کردن تتراکائین تا دمای 40 درجه سانتی گراد، تاثیری در تغییر شکل و تاثیر فارماکولوژیک دارو ندارد، ضمن توصیه به مصرف شکل گرم شده دارو، پیشنهاد می گردد مطالعات وسیع تری در این زمینه به انجام برسد.

مقدمه: یکی از موادی که به تازگی جهت انجام موبرداری به کمک لیزر (Laser-assisted hair removal) ارایه شده، لیدوکائین 7 درصد و تتراکائین 7 درصد است. هدف از انجام این مطالعه مقایسه اثر دارو با دارونما بر روی عوارض موبرداری به کمک لیزر بود.روش ها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی بود که بر روی 110 بیمار زن، که در سال 1387 جهت درمان موهای زاید بدن با استفاده از لیزر به کلینیک لیزر اسپادانای اصفهان مراجعه کرده بودند، انجام شد. جهت ایجاد بی حسی در یک سمت صورت از لیدوکائین 7 و تتراکائین 7 و در سمت دیگر از دارونما استفاده شد و پس از 30 دقیقه محل مورد نظر تمیز شده، از نظر عوارض احتمالی (ادم، قرمزی و رنگ پریدگی) بررسی گردید و لیزر درمانی آغاز شد. پس از اتمام درمان، میزان درد توسط بیمار بر اساس VAS ((Visual Analog Scale تخمین زده شد. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های Paired t-test و x2 آنالیز شد.یافته ها: میانگین سن بیماران 8.10±27.74 سال بود. میانگین سطح بی حسی بر اساس VAS در 30 دقیقه بعد از استفاده از لیدوکائین 7 درصد و تتراکائین 7 درصد و دارونما به ترتیب برابر با 1.4±3.6 و 1.5±8.4 بود (0.001=P). به عبارت دیگر، بیماران در هنگام استفاده از لیدوکائین 7 درصد و تتراکائین 7 درصد درد کمتری احساس کردند. توزیع فراوانی عوارض ایجاد شده در بیماران دو گروه تفاوت معنی داری نداشت.نتیجه گیری: با توجه به اثر بهتر ل لیدوکائین 7 درصد و تتراکائین 7 درصد نسبت به دارونما و همچنین عوارض ناچیز آن، که با دارونما برابری می کند، می توان این ترکیب را قبل از انجام عمل موبرداری به کمک لیزر استفاده نمود.

در این کار از مزایای استفاده همزمان از رویکرد بیوریفاینری و بهینه سازی برای دست یابی به کارایی فرآیند کل مطلوب استفاده شد. ابتدا از فرآیند تغییر pH قلیایی کمک شده با التراسونیک و بهینه سازی آن به منظور کمک به بیشینه کردن درصد بازدهی استخراج و شاخص سفیدی پروتئین های عضله فانوس ماهی گونه B. pterotum استفاده شد. استراتژی بهینه انتخاب شده با مشخصات بدین شرح؛ نسبت حلال به جامد ml g-1 6، pH انحلال 5/11، توان التراسونیک W 310 ؛ و pH ترسیب 8/5 و با مطلوبیت 84/0؛ بازدهی 53 درصد و شاخص سفیدی 81/76 را ارائه کرد. از این پروتئین در ترکیب با کلاژن هیدرولیز شده در تهیه ژل های حرارتی استفاده شد. نتایج نشان داد ژل حاصل از پروتئین ایزوله نیروی شکست و تغییر شکل را به ترتیب در حدود 123 g و 12/10 میلی متر ارائه کرد. افزودن کلاژن هیدرولیز شده سبب بهبود نیروی شکست (تا سطح 2% وزنی/وزنی) و مقدار تغییر شکل (تا سطح 10% وزنی/وزنی) شد. کلاژن هیدرولیز شده همچنین تا حدودی بر ویژگی های رنگ و شاخص سفیدی و همچنین بر ظرفیت نگهداری آب در ژل ها اثر مثبت داشت. بنابراین می توان عنوان کرد با اتخاذ یک تکنیک جدید استخراج مثل التراسونیک در کنار فرآیند تغییر pH و متعاقبا بهینه سازی آن و همچنین استفاده از رویکرد بیوریفانری به منظور استفاده همزمان از پروتئین های عضله و بافت پیوندی موجود در زیست توده ماهی؛ می توان گامی مهم در جهت حرکت به سمت scale-up (صنعتی کردن مقیاس تولید)کردن فرآیند برداشت.

هدف: هر ساله تعداد زیادی از کارگران تراشکار در اثر عوامل متعددی از جمله اجسام خارجی دچار صدمات چشمی می شوند. این مطالعه به منظور مشخص کردن میزان ورود جسم خارجی در چشم افراد شاغل در تراشکاری و خوددرمانی برای خارج نمودن اجسام خارجی قرنیه ای از چشم انجام گرفت.مواد و روش ها: این مطالعه روی 351 نفر از تراشکاران فلز در شهر مشهد که به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند انجام گردید. نتایج: 100 درصد افراد مورد نظر سابقه جسم خارجی به چشم را داشتند و تنها 13 درصد برای خارج کردن آن به مراکز درمانی مراجعه نموده و بقیه توسط خود و یا اطرافیان، اقدام به خارج کردن جسم خارجی از سطح چشم نموده اند. بی حسی کننده های موضعی چشم خصوصا تتراکائین توسط 83 درصد این افراد بدون تجویز پزشک مورد استفاده قرار گرفته است.نتیجه گیری: یافته های این تحقیق در مقایسه با مطالعات انجام شده دیگر در سایر کشورها بر مسئولیت بیشتر مراکز آموزشی – درمانی در ارتقا آگاهی تراشکاران تاکید می کند.

پیشرانه های ژل، پیشرانه های جدیدی هستند که دارای مزایای پیشرانه های متعارف موشکی جامد و مایع می باشند. اکسیدکننده اسید نیتریک دودکننده قرمز حفاظت شده، به علت نقطه جوش خوب، نقطه انجماد مطلوب و چگالی بالا، اکسیدکننده مناسبی جهت ژل سازی می باشد. در این مقاله، ژل کننده های مختلفی که برای ساخت ژل IRFNA مورد استفاده قرار گرفته اند، معرفی شده، روش های ساخت این ژل مورد بررسی قرار گرفته و افزودنی هایی که جهت بهبود خواص به آن اضافه شده ارائه شده اند. در بین ژل کننده های مختلف، فیوم سیلیکا مناسب ترین عامل ژل کننده جهت ساخت ژل IRFNA می باشد. مکانیزم ژل شدن از طریق ایجاد پیوند هیدروژنی بین ژل کننده و IRFNA صورت می گیرد.

عملکرد sol-gel (سل ژل ) یک روشی شیمیای تر ( Wet chemical method ) برای سنتز انواع نانو ساختار ها به ویژه نانو ذرات اکسید فلزی اشاره کرد. در این روش یک پیش ماده مولکولی معمولا ( الکوسید فلزی) در آب یا الکل حل شده و با حرارت و هم زدن در اثر هیدرولیز/ الکلیز ) به ژل تبدیل میشود میتوان گفت پس از خشک کردن ژل آن را پودر میکنند و پودر حاصله را جهت (کلسینه شدن / Calcination) حرارت میدهند روش sol gel یکی از ارزانترین روش های دنیای نانو است و به دلیل دمای پایین واکنش بهینه است ( low temperature technique ) میتوان کنترل مناسبی بر ترکیبات شیمیایی داشت. Sol gel را میتوان یکی از روش های متناوب دانست که برای سنتز کردن نانو ذرات استفاده میشود در کل میتوان گفت برای ساخت نانو مواد در جهات مختلف برای مصارف عایق بندی و حتی نانو سرامیک ها از روش sol gel میتوان استفاده کرد نانو کامپوزیت ها جزئی از این مواد هستند که میتوانند به روش سل ژل ساخته شود و مواد نانو متخلخل را بین 20 تا 50 نانومتر به روش سل ژل ساخت سل ژل یکی از ساده ترین روش های آن هیدرولیز کردن است که واکنش چندان پیچیده ای ندارد و به روش پله های M یا OR-هیدرولیز کرده و به عنوان یک حلال به روش فوق اشباع در سرامیک ها و عملکرد های دیگر استفاده شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

پیشرانه های ژل در زمره پیشرانه های پیشرفته ای هستند که آنها را می توان حالت بهینه شده پیشرانه های مایع دانست. ایمپالس ویژه بالا، دانسیته مناسب، ایمنی بیشتر نسبت به پیشرانه های مایع و جامد و قابلیت مدیریت تراست از جمله مزایای این پیشرانه ها نسبت به پیشرانه های متعارف جامد و مایع می باشد. در طی دهه های اخیر تحقیقات وسیعی جهت ساخت، کنترل کیفیت، احتراق و بکارگیری این پیشرانه ها صورت گرفته است. از جمله کاربردهای این پیشرانه ها، بکارگیری آنها در پیشرانش اژدرها، موشکهای کروز و هوازی، موشکهای تاکتیکی هوشمند، سیستمهای پرتاب ماهواره، بوستر موشکهای پیشرفته و سیستمهای پرتاب صندلی خلبان می باشد. در این تحقیق مقالاتی که تاکنون در زمینه ساخت پیشرانه های ژل منتشر شده مورد مطالعه و تجزیه و تحلیل قرار گرفته اند و آنگاه خواص و ویژگیهای پیشرانه های ژل، پارامترهای مهم برای ساخت این پیشرانه ها و سپس روش ساخت مهمترین سوختها و اکسیدکننده های ژل پیشرانه های دوتایی ارایه گردیده است. در ادامه سیمولنتهای ژل، کاربرد آنها و روشهای ساخت آنها بیان گردیده است. با توجه به مطالعات انجام شده و به منظور بررسی امکانپذیری ساخت ژل MC-H2O، ساخت سیمولنت ژل MC-H2O در آزمایشگاه انجام شد و رفتار ریولوژیکی این ژل مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج نشان داد که ژل MC-H2O دارای رفتار ریولوژیکی خوبی است و می تواند به عنوان سیمولنت مناسبی برای پیشرانه های ژل UDMH به کار برده شود.